1. bölüm Bakire değilim.

                      

Genç kadın aynadaki aksine bakarak derin nefes aldı. Üzerinde fazla dikkat çekmeyen sıradan gecelik ile bile fazlasıyla seksi görünüyordu. Kendini izlemeyi kesip topladığı cesaret bir balon gibi sönmeden odasını terk etti. Yan odanın kapısını çaldı bir kere. Evde olduğunu biliyordu. Çünkü bir saat önce kapının açılma sesini duymuştu. Saat gecenin bir buçuğu olmasına rağmen uyumadığını da biliyordu. İçeriden `gel` sesini duyunca yavaşça kapıyı açtı. Odaya girdi ve kapıyı ardından kapattı.

“Bir şey mi oldu Azra?” sesini duyduğu yöne baktığında onun pijama altını giydiğini gördü. Dudaklarını kemirerek bakışlarını kaçırdı. Duş alıyor olabileceği ihtimalini düşünmediği için kendine kızdı. “Hasta mısın?” ses şimdi daha yakından geliyordu. Sadece ses değil mis gibi duş jeli kokusu da yakındaydı. Bedeni anında tepki vererek geri çekildi. Kafasını iki yana sallayarak

“Hayır hasta değilim Rahşan. Konuşmamız lazım” dedi. Genç adam ıslak saçlarını düzelterek camın önünde duran tekli koltuğa oturmasını işaret etti. Genç kadın onu dinleyerek temkinli adımlarla yürüdü ve koltuğa oturdu. Diğer koltuğa da adam geçerek kendisine baktı dikkatle. Odaya geldikten beri dikkatini çeken tek şey adamın gözlerinden başka bir yerine bakmamasıydı. Gergin bedeni daha da gerginleşti.

“Seni dinliyorum” adamın sabırsız sesi hemen konuya geçmesini söylüyordu. Sırtını dikleştirerek gerçek Azra`ya dönüştü. Güçlü ve hakim kadın.

“Mehlika teyze gelmişti bugün”

“Bir şey mi olmuş?”

“Hayır. Bizi merak etmiş. Misafirliğe gelmişti”

“Seni gecenin bu saatinde odama getiren sorun ne peki?”  diye soran adama baktı kadın. Söyleyeceklerinden sonra tepkisini merak ederek hemen çıkardı ağzındaki baklayı.

“Torun istiyorlar” dedi tek nefeste. Adamın tepkisi sanki kendisinden imkansız bir şey istenmiş gibiydi. Parmaklarını siyah saçlarına geçirerek karısına yandan bakış attı.

“Sen ne dedin?”

“Daha erken, bebek düşünmüyoruz şimdilik, dedim” aferin der gibi kafasını salladı kocası. İçi burkuldu sebepsizce. Sebebi vardı da şimdi düşünmek istemiyordu.

“İyi demişsin” dediğinde yerinde kıpırdandı kadın. Onun tedirgin hali Rahşan`ın dikkatinden kaçmadı tabi.

“Mehlika teyze benim kısır olduğumu düşünüyor. Ona göre bebek için bir sene evlilik çok uzun bir süre. Şimdiye kadar bebeğin doğması lazımdı” dedi umursamazca. Rahşan`ın duygusuz kıkırtısı bakışlarını ona çevirmesini sağladı. Mehlika hanım böyle bir şeyi direkt söylecek kadar gaddar biri değildi. Sadece bir problemleri olup olmadığını sormuştu nazikçe. 

“Ah be güzel annem. Bir bilsen gerçekleri” diye hayıflandı düz bir sesle. “Hamile mi kalmak istiyorsun sen?” direkt sordu karısına adam.

“Evet” duyduğu yanıtla kafasını salladı. Geldiğinden beri ilk kez kadının bedenine baktı. Düşünceli tavırla yeni yeşermeye başlayan sakallarını kaşıdı onu izlerken. Genç kadın kocasının ne cevap vereceğini beklerken aklına bin türlü şey getirdi. Ve o şeylerin hiç biri iyi sonla bitmiyordu.

“Yumurtlama dönemin ne zaman?” diye sordu nihayet. Tuttuğu nefesi dışarı üfledi Azra. Hemen `hayır` cevabını alacağını düşündüğü için şaşırmıştı açıkcası.

“Yarın” adamın bakışlarının dokunduğu teninin her santimi karıncalanıyordu.

“Burada mı olsun? Yoksa senin odanda mı?”adamın sesi yapacağı şeyden hiç hoşnut değilmiş gibi geliyordu. Azra buraya gelebilmek için bir haftadır cesaret topluyordu. Eğer şimdi kendi odasına giderse vazgeçebilirdi.

“Burada” dedi. Nede olsa bir sene önce ilk gecelerini de bu odadaki yatakta yaşamışlardı. Rahşan ayağa kalkarak elini karısına uzattı. Azra terlemiş avucunu kocasının büyük eline bıraktı. Sıcak tenine dokunduğu an bedeni ihtiyaçla kasıldı. Onunla bir kere sevişmişti. Ama tenleri sanki yıllardır bir birini tanıyormuş gibi hiç yabancılık çekmemişlerdi. Kadının bedeni aniden sert bedenle çarpışınca kalbi heyecanla teklemişti. Ellerini ateş gibi yanan esmer tene bastırdı kadın. Rahşan gözlerinin içine bakarak eğildi ve dudaklarına uzandı. Gözleri anında kapanan kadın heyecan ve içini saran kavurucu sıcağın etkisiyle eriyerek adamın ayaklarının dibine akacağından korktu biran. Bir iki saniye bekledi ama dudaklarını o beklediği yumuşak dudaklar ısıtmadı. Gözlerini hızla açarak kendisini izleyen hazel rengi gözlere baktı.

“Pardon yasağı deliyordum az kalsın” dediğinde içi acıdı kadının. Şu an böyle ezilmiş, yarıda bırakılmış hissetmesinin tek suçlusu vardı.

O da kendisiydi...

Rahşan eğilerek dudaklarını onun boynuna değdirdi. Az önce yerini acıya bırakan heyecan hızlıca geri geldiğinde yaptıklarını daha sonra düşünmeye karar verdi. Adam boynunu istila ederken ellerini geceliğinin eteğine götürdü. Yukarı doğru çektiğinde kollarını kaldırarak ona yardımcı oldu. Gecelik yeri boyladığında Rahşan karısının kalçalarını kavrayarak kucağına aldı. Bacaklarını beline dolayan kadın göğüs uçlarını ısıtan tene bastırdı kendini. Sırtı yatakla buluştuğunda adam bıraktı onu. Azıcık uzaklaşarak altındakileri çıkardı. Azra buğulu gözlerle süzdü kocasının bedenini. Onu beklemeden iç çamaşırını çıkardı. Rahşan onu izlerken dikilmiş erkekliğini kavradı ve sıvazlamaya başladı. Baş parmağı ile erkekliğinin ucundaki sıvıyı yayarak kafasını geri attı. Erkekliğinin başını okşayarak elini aşağı yukarı hareket ettiriyordu. Karşısındaki görüntü o kadar erotikti ki, genç kadın bilinçsizce kadınlığını okşarken bulmuştu kendini.

“Rahşan” diye inledi sabırsızca. Rahşan kapattığı gözlerini açarak yanan göz bebekleri ile izledi dolgun hatlara sahip bir zamanlar çok sevdiği kadına. Ağır adımlarla yatağa yaklaştı ve karısını daha fazla bekletmeden yatağa çıktı. Araladığı bacaklarının arasına yerleşerek kendini ıslak ve istekli derinliklere itti. İkisi de aynı anda inledi. Rahşan devinimlere başlayarak durmadan hareket etti. Alnını karısının omzuna yaslayarak hızlandı. Genç kadın içindeki tutkuyu dışarı vurmamak için çok dirense de inlemelerini bastıramıyor adeta çığlık çığlığa kalçalarını hareket ettirerek kocasını karşılıyordu. Ona sarılmamak için ise çarşafları sıkarak kırış kırış ediyordu.

“Ah!” genç kadın inleyerek orgazm olurken kocası da onu takip ederek oluk oluk aktı içine. Sarsıntıları bittikten sonra Rahşan çıktı karısının içinden. Yanına yuvarlanarak sırt üstü yattı. Bakışlarını tavana dikerek kendisine bir kere bile bakmadı. Tamam bu kararı alırken her şeye hazırlıklıydı ama yaşayınca acıtacağına bizzat şahit olmuştu. Bir zamanlar o gözler üzerinden hiç ayrılmıyordu. Kendisi için atan kalbi kendi elleriyle parçalamış ayağının altına alıp ezmişti. Odayı aniden dolduran zil sesi kadını düşüncelerinden kopartarak  kocasına dikkat kesilmesini sağlamıştı. Rahşan çalan telefonunu komodinin üstünden alarak ekrana baktı. Yüzünde oluşan tebessümden kimin aradığını anlamıştı. Ciğerlerine dolan hava içini yakarak dışarı çıkmıştı.

“Sevgi`m” dedi suçluluk barındıran sesle. Kendisi ile birlikte olarak sevgilisine ihanet etmişti kocası.

Sevgi...

Kocasının tüm hamlelerini boşa çıkartarak kendinden soğuttuğu zamanlarda karşısına çıkan sevgi dolu kadın. Daha fazla orada kalamazdı. Sırtını yataktan kopartarak ayağa kalktı. Önce iç çamaşırını giydi daha sonra geceliğini alarak başından geçirdi. Üzerindeki meraklı bakışları hissediyordu ama dönüp bakmadı. Bakarsa göz pınarlarını zorlayan yaşların akmalarına izin verecekti çünkü.

Odadan çıkarak evdeki tek banyoya attı kendini. Üzerindekileri çıkartarak suyu ayarladı ve altına girdi. Ilık su saçlarını ıslatırken göz yaşları da yanaklarını ıslatıyordu. Kocası ona yasaktı artık. Kalbinde başka kadın vardı. Az önce yaşanan tutku dolu anlar da çok yanlıştı. Kafasını dikleştirerek yaşlarını sildi ve derin nefes aldı.

“Kendine gel kızım. Sen Azra Ateşdağlısın. Selim Ateşdağlının kızı. Ağlayamazsın sen. Hele bir erkek için hiç ağlayamazsın” diye çemkirdi kendine.

Azra Altay...

Diye düzeltti içindeki ses. Evet o içeride sevgilisi ile konuşan adamın soyadını taşıyordu. Suyun altında teni ürperdi.

Genç kadın nihayet duşunu alıp bornozunu giyindi. Saçlarını havluya sardıktan sonra banyodan dışarı çıktı. Kapıyı kapatıp arkasını döndüğünde üzerini giyinmiş gitmeye hazırlanan kocası ile yüz yüze geldi. Kaşlarını çatarak gecenin bir vaktinde fazlasıyla yakışıklı olan kocasına baktı. Üzerinde kot pantolon ve V yaka siyah tişört vardı. Saçlarını parmaklarını kullanarak şekillendirmişti ve harika görünüyordu.

“Gidiyor musun?” diye sordu cevabı bildiği halde. Rahşan evet anlamında kafasını salladı ayakkabılarını giyerken.

“Sevgi`nin bana ihtiyacı var” dedi yumuşak sesle. İçini garip bir his doldurdu kadının. Kıskançlık ile acının arasında sıkışıp kalmıştı. Sinirle dişlerini sıktı.

“Anladım” en iyi cevap buydu. Rahşan ayağa kalkarak karısına baktı. Askıdan anahtarını alarak cebine attı. Geç gelecekti demek.

“Böyle uyuma üzerini giyin Azra. Hasta olursun.” Kendini düşünmese olmuyor muydu? Hep böyleydi. Önce sinirden delirtiyor ardından bir tatlı kelime ile kadını sersemletiyordu.

Belki kaba biri olsaydı evlilik sözleşmesini umursamadan ondan ayrılabilirdi ama kahretsin ki Rahşan Altay her kızın hayalini kurduğu bir koca modeliydi. Kocası gittikten sonra çıktığı kapıya uzun bir süre baktı kadın. Daha sonra banyoda kendi kendine verdiği telkinler geldi aklına. Umursamaz tavrını takınarak kalbinde yeşermeye yüz tutmuş küçük bir tomurcuğu görmezden geldi. Ne zamana kadar böyle devam edecekti bilmiyordu.

Gittiği yere kadar...

Üzerini giyinip saçlarını kuruttuktan sonra at kuyruğu topladı. Uyurken saçlarının açık olmasını hiç sevmiyordu. Işıkları kapatıp yatağa yattı. Gözlerini karanlık tavana dikti. Zaman ne çabuk geçmişti öyle. Oysa bir buçuk sene önce başlamıştı her şey.

Bir buçuk sene önce.....

“Abi telefonun çalıyor” dedi Cenk masanın üstüne bıraktığı cep telefonunu işaret ederek. Genç adam elindeki işine odaklanarak

“Gökhan!” diye bağırdı. Duvara büyük titizlikle duvar kağıdı yapıştıran Gökhan kafasını kaldırarak patronuna baktı.

“Efendim abi”

“Telefonum çalıyor. Kimmiş bir bak aslanım” dedi genç adam yıldız motifli kumaşın kenarlarını çerçevesine yerleştirirken. Gökhan ellerini silerek masada kendini paralayan telefonu aldı. Ekrana baktı.

“Mahir bey arıyor abi” babası onu iş saatinde aramazdı. Çok önemli bir şey yoksa tabi.

“Aç. Ona işim olduğunu ve bitince arayacağımı söyle ”

“Tamam” diyerek telefonu açtı Gökhan “Efendim Mahir bey. Evet işi var şu an” Gökhan kafasını kaldırarak kendisine baktı. Babası ne işi olduğunu sormuştu anlaşılan. “Gergi tavan yapıyor. Tamam efendim söylerim” diyerek kapattı telefonu.

“Ne dedi?”

“İşini bitirir bitirmez hemen arasın dedi. Çok acilmiş” dediğinde kafasını sallayarak işine odaklandı. İşi bittiğinde ise aşağı indi. Kafasını kaldırıp küçük müşterisinin siparişine baktı. Gülümseyerek gece yatağında tavanı izleyerek uykuya dalacak yedi yaşındaki Mina`yı düşündü. Ailesi özellikle onu istemişti. Çocukları sevdiği için teklifi kabul etmişti genç adam. Kendisinin inşaat şirketi vardı ama o sadece şirketi yönetmiyor arada böyle ustaları ile birlikte ev tamirlerine gidiyordu. Fazlasıyla becerikli ve titiz olduğu için tüm İstanbul`un zenginleri onun için sıraya girmişlerdi. O ise kafasına yatan evleri tamir ediyor içindeki işe yarama tutkusunu tatmin ediyordu.

Altay İnşaat sadece binalar yapmıyor  tamir, dekor ve dizayn hizmetleri de veriyordu.  Şirket o kadar büyük değildi çünkü yeni açılmıştı. Ama çok şükür çalışanlarına ekmek verecek kadar iyiydi işleri. Gün geçtikçe artan değeri de göz ardı edilemezdi tabi. Genç adam derin nefes alarak banyoya girdi ve ellerini yıkadı.  Yıkadığı ellerini kuruladıktan sonra çocuk odasına girdi ve masadaki telefonunu aldı. En son aramalara girerek babasını ismini kaydırdı. Telefonu kulağına götürdükten sonra acaba önemli olan işin ne olduğunu düşünmeye başladı. Bir kaç çalıştan sonra babasının sesini duydu telefonun diğer ucunda.

“Oğlum”

“Baba. Bir şey mi oldu? Sesin kötü geliyor”

“Eve gelmen lazım oğlum. Konuşmamız gerek” kaşlarını çattı genç adam. Babasının garip sesi kafasını karıştırmıştı. Bir şey mi olmuştu acaba?

“Bir şey mi oldu baba?”

“Oldu oğlum. Hemen eve gel. Konuşacağız. Telefonda anlatılacak durum değil bu.”

“Hemen geliyorum”

Telefonu kapatarak çalışanlarına gideceğini söyledi ve üzerini değişerek çıktı evden. Arabasını çalıştırıp yola koyulurken aklında babasının kendisine ne söyleyeceği vardı. Bir buçuk saat sonra eve vardığında arabadan inerek sabırsızca kapıyı tıklattı. Bir kaç yıl önce taşınmıştı buradan. Dört yıldır kendine ait evinde yaşıyordu.  Kapıyı açan evin çalışanı Nevin hanıma selam vererek içeri geçti.

“Hoş geldiniz Rahşan bey”

“Hoş bulduk Nevin hanım. Babam evde mi?”

“Evet efendim. Çalışma odasında sizi bekliyor”

“Teşekkür ederim”

Genç adam adımlarının babasının çalışma odasına yönlendirip kapısının önünde durdu. Kapıya iki kez vurarak bekledi. Babasının gel dediğini duyduğunda hemen açtı ve içeri geçti. Babası onu görünce mahçup bir gülümseme ile ayağa kalktı ve yanına geldi. Elini uzatarak oğlu ile tokalaştı. Rahşan onunla tokalaşırken yüzündeki gülümsemeye takılı kalmıştı. İçinde bulunduğu durum gittikçe garipleşiyordu. Babası neden kendisine öyle gülümsemişti ki? Neyse ki birazdan öğrenecekti. Babası elini çektikten sonra masanın karşısındaki koltuğu işaret etti eliyle. Rahşan oturduktan sonra kendisi de karşısına geçti.

“Baba” kendisine seslenen oğluna baktı adam. Derin nefes aldı. Konuşmaya başladı. Oğlunun tepkisinin ne olacağını bilmediği için biraz tedirgindi.

“Biliyorsun ben birkaç ay önce tekstil işine girmiştim oğlum” dediğinde oğlu kafasını salladı. Uzatmanın anlamı yoktu. Ciğerlerinde tuttuğu havayı dışarı üfleyerek tek nefeste söyledi söyleyeceklerini “O işi batırdım oğlum” der demez Rahşan`ın kaşları çatıldı.

“Batırdım derken?”

“Başaramadım ve batırdım oğlum. Bu iş için aldığım borç ise katlanarak arttı üstelik”

Rahşan ayağa kalkarak odanın içinde turlamaya başladı. Sinirden burnundan soluyordu.

“Ben sana demiştim demek istemiyorum ama ben sana demiştim baba. Bizim bildiğimiz tek alan inşaat. Tekstil mekstil bize göre değil. Borcun ne kadar oldu?”

“On milyon”

“Yok artık.” Oğlundan daha büyük tepki bekliyordu açıkcası. İçi rahatlamıştı.

“Üzgünüm oğlum. Çok üzgünüm.” Dedi bir faydası olmasa da.

“Bende o kadar para yok baba. Fazla paramı neye harcadığımı biliyorsun.” Zaten ondan para istemeyecekti ki. Daha büyük bir şey isteyecekti.

Mesela kendisini

Mahir bey kafasını salladı. Koca yürekli oğlu her yıl atran parasını ev almaya ve tamir ettirmeye imkanı olmayan aileler için harcıyordu. Ona rağmen dört sene içinde yeterince büyümüştü şirketi. Kendisinden bağımsız hem de. O ise tekstil işine gireceğim diye her şeyini kaybetmişti. Daha doğrusu oğlundan isteyeceği şeyi kabul etmezse her şeyini kaybedecekti.

“O parayı ödemenin başka bir yolu daha var oğlum.”

Rahşan şaşırarak olduğu yerde durdu. Bir kaç saniye bekledikten sonra babasının karşısına geçti.

“Nasıl bir yol o? Yoksa beni mi vereceksin o borç karşılığında? ” dedi şakayla. Bazı kitaplar ve filmlerde vardı öyle kurgu. Babasının borcunu ödemek için istemediği adamın kölesi olan kızlardı onlar. Şu anki durumun tek farkı kendisinin erkek olmasıydı. Aklına gelen bu saçma düşünceye güldü içinden. Düşünmeyi keserek babasına odaklandı. Mahir bey boynundaki kravatı gevşeterek kararmış yüz ifadesini saklamak için kafasını eğdi. Oğlu tam üstüne basmıştı çünkü. Birkaç saniye sonra cesaret toplayarak oğluna baktı.

“Selim bey senin kızıyla evlenmen karşılığında borçlarımı sileceğini söyledi”

Rahşan babasına doğru eğildi.

“Dediklerini tekrarlar mısın baba?” diye sordu sakin sesle. Yanlış duymuştu kesin. Az önce dalga geçtiği duruma düşmemişti o.

“Lütfen oğlum. Zaten çok zor benim için. Yapma.” utancından yere girmek üzereydi Mahir bey.

“Demek doğru duydum. Sen benim borç karşılığında o adamın kızı ile evlenmemi istiyorsun”

“Hayır oğlum istemiyorum. Selim  beyin teklifini iletiyorum sadece. Ben de ilk duyduğumda itiraz ettim ama o sana bir sormamı istedi. Yoksa ben tüm varlığımdan vazgeçmeye hazırdım” dişlerini sıktı genç adam. Babasını böyle çaresiz görmeye alışık değildi. O dağ gibi adam şimdi küçülmüş kendisinin insafına kalmıştı. Gençliğinden beri tuğla tuğla inşa ettiği şirketinden vazgeçerse uzun yaşayamayacağını biliyordu.

“Oğlum” diyen annesine döndü adam. Ne zaman gelmişti odaya?

“Anne”    

“Seninle konuşabilir miyiz?” dedi kocasına bakarak. Mahir bey kafasını salladı sadece. Yine dert deryasına batarak çıkmaza giren durumunu düşünmeye başladı.

“Tabi annem” diyerek kapıdan çıkan annesini takip etti. Birlikte genç adamın eski odasına girdiler. Mehlika hanım yatağa oturarak yatağa vurdu oğlunun da oturması için. Rahşan annesinin gösterdiği yere oturduğunda annesi konuşmaya başladı. Onun ne diyeceğini merak ediyordu. Mehlika hanım tek dayanağının yanağını okşadı sevgiyle.

“Canım oğlum. Uyumuyor musun sen geceleri?” diye sordu gözünün altındaki hafif mor halkaları okşayarak. Rahşan annesinin elini avuçlarına alarak öptü.

“Bu aralar işlerim yoğun oluyor güzel annem” dedi tatlı sesi ile. Bir haftadır büyük bir proje için çalışıyorlardı. Geceleri evine geç geliyor uyumadan çalşıyor sabaha karşı daldığı bir iki saatlik uyku ile ayakta kalıyordu. 

“Kendine dikkat et oğlum. Hiç bir şey senden kıymetli değil”

“Sen bana bir şey mi söyleyecektin annem?”

Konuyu değişen adam sabırsızdı. Mehlika hanım gülümsedi.

“Selim amcanı hatırlıyor musun oğlum?”

“Selim amca?” bir iki dakika düşündü hatırlamak için.

“Muğla`daki komşumuz Selim amca mı sorduğun?” Selim amca da nereden çıkmıştı şimdi?

“Evet o. Peki kızını hatırlıyor musun? Azra`yı” gülümsedi adam. Tabi o burnu havada cadıyı hatırlıyordu.

“Hatırlıyorum tabi o cadıyı”

“Hani küçükken elini tutarak bize getimiş baba ben Azra ile evleneceğim demiştin”

Gülerek kafasını salladı Rahşan. Küçükken çok saçmalamıştı. Bu da onlardan biriydi kesin.

“Babanın borçlu olduğu kişi Selim Ateşdağlı işte o Selim amcan oğlum” kaşları şaşkınlıkla kalktı adamın. Ne yani babası memur maaşı ile geçinen Selim amcasına mı borçlanmıştı? İnanılır gibi değildi. O adam nasıl bu kadar zengin olmuştu? Gerçi babası ona hep `Sende ticaretçi zekası var Selim. Bırak şu memurluğu ticarete atıl` derdi. Demek babasını dinlemişti. Dinlemekle kalmamış bir  de adamı kendisine borçlandırmıştı.

“Lisedeyken Azra`dan hoşlandığını biliyorum oğlum” hoşlanmaktan daha fazlası vardı ama bu bilgiyi kendisine sakladı. Kalbinin en derinine küllenmeye bırakılmış bir hatıraydı Azra Ateşdağlı. Fazlası değil.

“O eskide kaldı anne. Büyüdük biz. Kim bilir şimdi nerede o”

“Evde şimdi. Ruh gibi yaşıyor beş senedir.”

“Sebep?” şaşırmıştı.

“Nişanlısını feci bir kazada kaybetti. Onunla beraber mezara girdi sanki. Onun toprağa verildiği günden bu yana bazı ihtiyaçları dışında kimseyle iletişim kurmadı. Ağlamadı. Gülmedi. Arada sırada konuşuyor.”

“Benden ona bakıcılık yapmamı mı istiyorsunuz annem?” sinirlenmeye başlıyordu artık. O kız zaten küçükken de soğuk nevaleydi. Değişen bir şey yoktu yani. Mehlika hanım elini oğlunun elinin üstüne koyarak sevgiyle sıktı. 

“Onu güldürebilen ve konuşturan tek kişiydin sen Rahşan`ım” annesi karşı konulamaz tatlılıktaki ses tonunu kullanmıştı. Hipnotize olmuş gibi her istediğini yaptığı ses tonunu. “Baban şirketini kaybederse ölür oğlum” sesi son söyledikleri ila beraber acılı tonda çıkmıştı.

“Deme öyle annem” bir an babasının olmadığını düşündü. Ve acı kalbinin tam ortasına büyük hançerini soktu anında. Genç adamın en zayıf noktası, bam teliydi ebeveynleri. Elbet bir gün dünyadan göç edeceklerdi ama bu kendi yüzünden olsun istemiyordu. Derin nefes alarak  “Kabul ediyorum” dedi.

******

“Sen ne dediğinin farkında mısın baba? Evleniyorsun da ne demek?” diyerek ilk defa bu kadar uzun bir cümle kurmuştu son beş seneden sonra. Selim bey gülümseyerek salonda deli gibi volta atan kızına baktı. Kızının hayata döndürmeye kararlıydı ve vazgeçmeyecekti. Gerekirse zorle evlendirecekti onu.

“Azra`m güzel kızım. Evleneceğin kişi yabancı biri değil ki? Mahir amcanın oğlu”

“Mahir amca?” bir an çıkaramamıştı genç kadın. Gözlerini kısarak hatırlamaya çalıştı. Son zamanlar kendini unutmaya o kadar odaklıydı ki eskiye dair çok az şeyi hatırlıyordu. Taze tutmaya çalıştığı anılar beş yıl öncesine ait bir buçuk sene süren mutluluğun can yakıcı anılarıydı.

“Muğla`daki komşumuz. Hani oğlu da vardı Rahşan. Hatırladın mı?” nihayet hatırlamıştı genç kadın.

“Onunla mı evlendirmek istiyorsun beni baba?” diye sordu hayretler içinde. Nereden gelmişti ki aklına o çocuk? Ya da adam mı demeliydi? Kendisinden üç yaş büyüktü Rahşan. Yirmi sekiz yaşında olmalıydı şimdi. 

“Evet. Küçükken seninle evleneceğini söyleyip duruyordu.”

“O sekiz ben beş yaşındaydım baba. Ciddiye alacağınız yaşlarda değildik yani. Ayrıca evliliğin ne olduğunu bile bilmiyorduk biz”

“Şimdi büyüdünüz ve evlenmenizi istiyorum”

Azra acıyla gözlerini kapattı. Evlenmek kelimesi beş sene önce gelinliği ile sevdiği adamın kendisini almasını beklerken önüne gelen tabutunu görünce ebediyen çıkmıştı onun lugatından. Nasıl evlenirdi ki? Oğuz`un izlerinin saçlarından, dudaklarından, teninden silinmesine nasıl izin verebilirdi ki? Kalbi hala Oğuz diye atarken başka bir eli nasıl tutardı ki?

Tutamazdı....

“Yapma baba” dedi içindeki acıyı sesine yansıtarak. Şu an annesine o kadar ihtiyacı vardı ki. Keşke yaşasaydı. Ruhsar hanım yaşasaydı kızının arkasında duracaktı biliyordu. Selim bey ayağa kalkarak kızının yanına geldi. Derin düşüncelere dalarak yine olduğu yerde kalan kadına dokundu nazikçe. Azra irkilerek kendine geldiğinde ona gülümsedi. Saçlarını okşadı sevgiyle. Azra Selim beyin bu hayatta kalma sebebiydi ve sevdiği karısından kalan tek emanetti. Ona gözü bebeği gibi bakacağına söz vermişti. Onun mutlu olmasını istemekle çok şey mi istiyordu?

“Rahşan iyi çocuktur kızım. Seni üzmez” Azra şiddetle kafasını iki yana salladı.

“İstemiyorum baba” Selim bey üzgün ifade ile başını eğdi.

“Oğuz senin mutlu olmanı isterdi kızım” kızını en zayıf yerinden vurmaya karar verdi. Hala kanayan yarası vardı ve o yarayı sarmanın zamanı gelmiş de geçiyordu bile. Duyduğu isimle titrek nefes aldı genç kadın. Güzel kalbi vardı Oğuz`un. Zaten kazada o yüzden olmuştu. Yola çıkan küçük kedi yavrusuna çarpmamak için direksiyonu kırmış son anda fark ettiği büyük bir ağaca çarpmıştı. Emniyet kemeri takılı olduğu için arabadan çıkamamış yanarak ölmüştü. Kalbi zihnine sızan anıyla göğsünde sızladı. Daha geçen gün rüyasına giren nişanlısı mutlu ol demişti. İçinde olduğu matem havasını savuşturması lazımdı ama kendine engel olamıyordu. Hala seviyordu onu çünkü. 

“İsterdi”  dedi uzun bir aradan sonra. Selim bey tam bir şey diyecekti ki kapı çalındı.

“Gelebilir miyim kızım?” içeri giren kişiyi görür görmez genç kadın ayağa kalktı.

“Gülay anne” diyerek kadına sarıldı. Gülay hanım fazlasıyla zayıflamış kadının bedenini sardı sevgiyle. Rahmetli oğlunun aşık olduğu tek kadındı Azra.

“Hoş geldiniz Gülay hanım”

“Hoş bulduk Selim bey”

Gülay hanım adamın gözlerindeki minneti gördüğünde gülümsedi.

“Kızım seninle konuşabilir miyiz?” 

“Ben çıkayım. Siz rahat rahat konuşun” diyerek Selim bey onları yalnız bıraktı. Selim bey çıktıktan sonra Gülay hanım gülümseyerek kadına baktı.

“Ne içmek istersiniz Gülay anne?” diyerek ikramda bulunmak istedi genç kadın. Gülay hanım çantasını açarak içini karıştırmaya başladı.

“Teşekkür ederim kızım hiç bir şey istemiyorum. İstediğim tek şey şunu izlemen” çantasından çıkardığı cd yi kadına gösterdi. Gözleri hüzünlü ve dalgalıydı. Bu cd`yi yıllar önce oğlunun eşyalarının arasında bulmuştu ama gelinine vermemişti.

 Verememişti.

 Zaten yıkılmış kadını bir de o görüntü ile paramparça edemezdi. Fakat dün Selim bey ondan kızını ikna etmesini isteyince o cd`nin artık gün yüzüne çıkmasının zamanı geldiğini anlamıştı. Azra artık Oğuz`u bırakmalı ve mutlu olmalıydı. Oğuz da bunu isterdi yaşasaydı.

Azra merak ederek Gülay hanıma yaklaştı ve cd`yi aldı. Üzerinde hiç bir yazısı olmayan cd`yi inceledi bir iki saniye. Sonra merakına yenilerek bilgisayara doğru yürüdü. Kapağını açarak başlat tuşuna dokundu. Bilgisayara cd`yi yerleştirerek açılmasını bekledi. Ekranda biranda sevdiği adamın yüzü belirince çalışma masasına tutundu. Titreyen bacaklarını dik tutmak için üstün çaba sarfetti. En son o yüz kömür gibiydi. Acı kalbini ezerek göğsünde katliama sebep olmuştu. Zorlukla yutkundu.

“Merhaba” dedikten sonra gülümsedi. Eline aldığı telefonuna bakarak dudaklarını büktü. “İyi geceler demeliyim sanırım. Neyse bunun o kadar da önemi yok şu an” dudaklarını hüzünlü tebessüm sardı kadının. Oğuz ciddi bir konuya girmeden önce saçmalardı hep. “Gecenin üçünde neden bu videoyu çektiğimi bilmiyorum inan bana güzelim. Tutmayan uykumdan kalkıp aniden gelen isteğimi gerçekleştiriyorum şu an. Sanırım düğün öncesi bir tek gelinler heyecanlı olmuyor” diyerek kıkırdadı genç adam. Azra hasretle ekrana dokundu. Aniden ciddileşen yüz ifadesi ile söyleyeceklerine dikkat kesildi “Azra`m, güzelim” derin nefes aldı devam etmeden önce “Biliyorum diyeceklerim sana saçma gelecek ama söylemezsem de içim rahat etmeyecek. Belki bu videoyu birlikte izler güleriz belki de sen yalnız izlersin.” hıçkırdı kadın “ Bilemeyiz. Rabbim`in bizim için uygun gördüğü kaderi asla bilemeyiz. Bildiğim tek şey bana bir şey olursa senin mahvolacağındır. Nereden biliyorsun diye sorma. Çünkü kendimden biliyorum. Sana bir şey olsaydı ben de yaşamazdım. Şimdi güzelim sana demek istediğim tek şey hayatını yaşa. Hayattaki tek yakının Selim amcayı üzme. Beni üzme.” Dolu dolu gözlerle baktı ekrana Oğuz. “Ölürsem sakın benim için yıllarca yas tutma. Senin bebekleri ne kadar çok sevdiğini biliyorum Azra`m. Evlen güzelim. Hayatını yaşa ve beni mutlu et. Çünkü sen üzülürsen ben mezarımda asla rahat etmem. Seni çok seviyorum. Ölsem de seveceğim” Genç kadın omuzunda hissettiği sıcak ele yasladı ıslak yanağını. Gülay hanım güven verircesine omuzunu sıktı kadının. Saçlarını okşadı sevgiyle.

“Babanı dinle kızım. Evlen o adamla. Mutlu ol. Oğlum da mutlu olmanı istiyor” sesi pürüzlü çıkmıştı. Video açıldığından beri ağlıyordu demek. Kendisi gibi. Bir şey demeden ayağa kalktı ve kadına sarıldı. Gülay hanımın kokusunu ciğerine çekince daha da içli ağlamaya başladı. Oğuz`un kokusuydu bu. Annesi de oğlu gibi kokuyordu.

“Sadece Oğuz için” diye geçirdi içinden. O mutlu olursa belki beş senedir durmadan kanayan yarası kabuk bağlardı. Canının acısı dururdu en azından.

******

Azra aynanın karşısında uzun zamandır siyah renkten başka bir renkte olan elbisesine bakıyordu. Elbise belden aşağı bollaşan ve dizlerinin üstünde biten mor renk elbiseydi. Siyaha en yakın renklerden biriydi koyu mor. Saçlarını at kuyruğu toplamış yüzüne gram makyaj yapmamıştı. Kendini kimseye beğendirmek gibi bir derdi yoktu sonuçta. Aşağı inerken misafirlerin geldiğini anlamıştı. Ses gelen yöne; geniş hole doğru yürüdü. Babasının yanında durarak Mahir amcasıyla Mehlika teyzesini karşıladı yüzüne yerleştirdiği gülümseme ile. Uzun zamandan beri ilk kez gülümsüyordu ve yadırgamadığını umuyordu. İnsanların önünde elektrik çarpmış gibi durmak istemiyordu çünkü.

Mehlika hanım gülümseyerek samimi bir şekilde genç kadına sarıldı.

“Nasılsın kızım?”

“İyiyim Mehlika teyze siz nasılsınız?”

“İyiyim kızım çok şükür” sesi anne şefkati barındırıyordu. Kadının içi ezildi o an. Anne özlemi ile tutuştu kalbi. Mehlika hanım kadını kendinden azıcık uzaklaştırarak baştan aşağı süzdü. “Büyümüş güzelleşmişsin kızım” dedi.

“Teşekkür ederim Mehlika teyze” aldığı iltifatla yanaklarının kızarmasına engel olamamıştı.

Mahir beyle de selamlaştıktan sonra istemsizce kapıya baktı. Mahir bey gülümseyerek “Rahşan geç kalacağını söyledi kızım” dedi. Kendini belli etmenin verdiği utançla yanakları kızaran kadını daha fazla utandırmamak için hal hatır sorarak yemek salonuna geçtiler. Yemekler yendikten sonra kahveler dağıtılırken kapı çaldı. Azra kahvesinden bir yudum alırken kapıya bakmadı bile.

“İyi akşamlar Selim amca” sese doğru da dönmedi. Aklında kurduğu planı evirip çevirirken düşüncelere dalmıştı.

Bir kaç dakika sonra Rahşan ile bahçede yalnız kaldığında ona doğru dürüst bakmadı bile. İlgilenmiyordu çünkü. Onun gözleri de kalbi de Oğuz`a aitti. Ama Rahşan`ın kendisini dikkatle izlediğinin farkındaydı. Derin nefes alarak bakışlarını bahçe ışıklarına dikti.

“Benimle evlenmek istiyorsun musun Rahşan abi” dedi. Çünkü yıllar önce Rahşan kendisine ilan-ı aşk ederken de ona böyle seslenmiş adama haddini bildirmişti.

“Evet” ciğerine çektiği soluk sinirli çıkmıştı dudaklarının arasından. Abi kelimesine bozulmuştu anlaşılan. “Bana abi demeyi kesersen sevinirim Azra”

“Ben başkasına aşığım”

“Allah rahmet eylesin”

“Hep onu seveceğim ben. Asla vazgeçmeyeceğim”

“İstediğimde çok inatçı olabiliyorum Azra.”

“Biz Oğuz`la birlikte olduk. Bakire değilim ben” dediğinde Rahşan kaşlarını kaldırarak ona baktı. O da kafasını çevirerek kahverengiye çalan hazel gözlere sabitledi gözlerini.

“Bakire değilsin demek” diyen adama umutla baktı.

Lütfen vazgeç. Evlenme benimle. Yaralarıyla baş başa bırak zavallı bedenimi.